We blijven dezelfde recepten herhalen, maar het probleem verhardt. Gesprekken, preventietrajecten, investeringen in jeugdzorg en onderwijs blijven belangrijk, maar blijken steeds vaker onvoldoende om de verharding te stoppen.
Tegelijk stellen we vast dat rellen vaker ingegeven worden door spanningen rond cultuur en religie. Dat maakt het debat gevoeliger, maar ook urgenter. Want samenleven kan alleen als er een gedeeld fundament is.
En dan dringt de vraag zich op: waar zijn de ouders? Voor mij begint het bij normen en waarden. Samenleven betekent basisrespect: voor elkaar, voor regels en zeker voor onze hulpdiensten die zich inzetten voor ieders veiligheid. Dat fundament wordt thuis gelegd.
Opvallend is dat ook binnen de nieuwkomersgemeenschap die boodschap steeds luider klinkt: een moeilijke jeugd of opgroeien in een kwetsbare wijk is geen excuus voor geweld. Begrip voor omstandigheden mag nooit leiden tot vergoelijking van agressie. Respect leer je thuis en dat moet voor iedereen de norm zijn.
Vanuit Vlaanderen kijk ik in de eerste plaats naar integratie. Integratie is geen vrijblijvend verhaal. Het gaat over rechten en plichten. Vlaamse normen en waarden vormen de basis van ons samenleven. Wie hier kansen krijgt, neemt ook verantwoordelijkheid. Wie hier wil samenleven, moet onze Vlaamse spelregels aanvaarden.
