Na amper zes weken moet ik vaststellen: dit voornemen is compleet onderuitgehaald door de NMBS zelf. Niet door een incident, maar door een opeenstapeling van structurele problemen. Hier is de pijnlijke balans van zes weken treinen in België.
Week 1. Defect aan een trein, langdurige stilstand gevolgd door definitieve stilstand in Mechelen, amper de helft van onze rit. Dan maar op zoek naar een andere trein. Te laat op de vergadering.
Week 2. Spoorlopers. Heel het schema overhoop. Geen communicatie omtrent trein naar Turnhout. Zelf maar uitzoeken hoe ik thuis geraak.
Week 3. Opnieuw vertraging.
Week 4. Staking. Geen respect voor reizigers die simpelweg op hun werk moeten raken.
Week 5. Geen trein genomen door wijzigingen in het werkschema van het Vlaams Parlement.
Week 6. Groepsbezoek met onze Turnhoutse afdeling aan het Vlaams Parlement. Speciaal een wagon gereserveerd voor een groep van dertig bezoekers. Die wagon? Niet voorzien. Normaal rijden er ’s morgens acht wagons. Nu vier. Overvolle rijtuigen. Vuile wagons. Verouderd materieel, de “varkensneuzen” van vijftig jaar oud.
En als je dan in Mechelen de trein ziet kruisen die vanuit Binche vertrekt, met modern materieel ... ja wadde.
